New:
* Photo Gallery
* Older Photographs

Standards compliant! :
Valid HTML 4.01!
Valid CSS!

Google
Search this site


Outdoor vakantie in de Krkonose, Tsjechië, Juli 2002

Woensdag 24-7

Gehaast vertrokken, maar ruim op tijd in Weert, waar Erik en Marco al zitten. We vertrekken om 21:30 uur en kijken naar 'Rat Race'. Na twaalven wordt de nachtstop gehouden. We rijden via de 'noordelijke route' (Hannover, Magdeburg, Leipzig) door Duitsland.

Donderdag 25-7

19°C half bewolkt
De tenten worden opgezetVervolgens de hele nacht geslapen, tot 6:30. Om 8:45 koffie op bij de Mac, 10:45 zijn we bij het hotel. Hotel 'Pod Zvicinou' is een 200 jaar oud hotel dat oorspronkelijk als kuuroord gericht was op het bronwater uit de berg. Inmiddels wordt het door Nederlanders beheerd. Op de camping blijken er te weinig tenten voor de 10 camping-gasten (Marco L., Corine, Christa en Lian, Vera, Ans, Karin, Erik en Marco D., Arthur). Erik en Marco zetten zelf al een extra 2-p tent op, maar dan zijn er nog te kort. Uiteindelijk wordt 'de 3 heren Van Dam' een vervangende hotelkamer aangeboden, waarmee we uiteindelijk akkoord gaan. Hotel \'Pod Zvicinou\'Het blijkt een ruime 5-p kamer, waar we ook nog ontbijt bij krijgen, best voordelig dus. 's Middags lopen we met de camping-gasten naar een winkeltje in Bílá Tremesná. Om 16:00 is er een eerste rondwandeling door de bossen naar de top van de Zvicinou, waar het hotel ook op ligt ('Pod' = 'Aan de voet van'). De wandelschoenen lopen goed! In het hotel eten we met z'n drieën van het buffet (280 Kc, 9 Eur). 's Avonds drinken we nog wat biertjes in de luie fauteuils. Ook kijken we nog even bij het kampvuur en zingen korte stukjes mee, waarna we gaan slapen.

Vrijdag 26-7

20°C half bewolkt
Op de stuwdam bij TresnovHet blijkt meteen makkelijk om te kunnen ontbijten in het hotel; lekkere bolletjes en verse koffie. Om 9:00 krijgen we wat uitleg over de werking van de mountainbikes en de veiligheidshelmen. We fietsen met ruim 20 man, begeleid door Leos en Marek. We fietsen door Bílá Tremesná naar de stuwdam bij Tresnov, een oude brug met 2 mooie poorten; vervolgens door de bosrijke heuvels naar Dvur Králové. In dit stadje halen we nog wat drinken bij een supermarkt en de groep wordt in een snelle en langzame groep gesplitst.
Fietsen door landbouwgebiedenWe gaan met de snelle groep (ca 12 p) van Marek over wegen omgeven door graanvelden, en fruitbomen erlangs, richting Jaromer, en nog een plaatsje iets verder, Marek's geboortedorp. Bij een benzinestation (ca 30 km) eten we de bestelde lunchpakketjes op. De terugreis voert soms door bospaadjes, maar helaas ook vaak over 'gewone' autowegen. Het is wel een mooie tocht, lekker doortrappen, soms goede afdalingen, en lekker de mogelijkheid om diverse mensen wat te leren kennen. Na 60 km komen we weer bij het hotel, waar de laatste beklimming (340 => 490 m) het allerzwaarst blijkt. Ik blijf wel het hele stuk fietsen. Na een douche eten we weer in het hotel. Na afloop zitten we weer in de zitkamer en lezen een krantje dat Ronald gekocht heeft. Hij en zijn zus Sharon en nog zo'n 35 p gaan om 21:30 mee naar de disco in Dvur Králové. Het is een leuke tent, veel westerse muziek, mooie dansvloer en 2 grote bars. Om 24:00 blijkt er een miss wet T-shirt verkiezing te zijn, waarbij sommige van de 5 Tsjechische dames zelfs volledig naakt gaan lopen, en dat in een gewone discotheek; vaag. Tot 1:30 verder gedanst en daarna met de bus terug. De discobus sjeest hard over de heuvels, dus we zijn snel thuis.

Zaterdag 27-7

24°C half zon/half bewolkt
Lunch in het bosVandaag beginnen we om 9:30, dus echt uitslapen is er niet bij. Gelukkig maakt de koffie ons goed wakker en nuchter. We krijgen eerst uitleg van Martijn, Leos en Radek over het klimmateriaal en de (enkele en dubbele) 8-knoop. Hierna leren we een stukje abseilen langs een muur. Rond 11:30 vertrekken we weer met de mountainbike, via Dolní Brusnice naar Bradlo (520 m). Vooral het laatste stuk off-road door het bos is erg gaaf. In het bos lunchen we, terwijl de begeleiders de klimtouwen klaar maken. Na een uurtje worden we naar de klimwanden geroepen, waar 3 'klimtrajecten' zijn. De klimwanden lijken vrij glad, dus de meesten beginnen bij de makkelijke. Ronald en Mark beklimmen vrij vlot de middel-moeilijke, en ook ik zit daar rap bovenin. Viel reuze mee. Bij de moeilijkste kom ik net niet over de uitstekende bult halverwege heen; balen.
Arthur aan de klimErik en Marco doen zonder problemen de makkelijke en vervolgens ook de middel-moeilijke. Er worden veel foto's geschoten door iedereen. Rond 16:30 fietsen we weer terug. Martijn weet een leukere route voor de snelle groep. Het is inderdaad prima afdalen richting Nové Zámky, maar de route blijkt toch verkeerd. We moeten de hele weg terug (klimmen!), om alsnog de heenweg terug te nemen. Vooral het uithoudingsvermogen van Vera en Lian wordt getest. Om 18:15 komen we bij het hotel, waar de langzame groep (met o.a. Erik en Marco) ons met een grijns verwelkomen. Na een heerlijke douche gaan we met de campinggasten eten in een restaurantje in het dorp. Het smaakt prima (behalve de vette soep), lekker vlees, salade, etc, en dat voor 200 Kc (ca. 6,70 Eur) pp (incl. 2 halve-liters, toetje en fooi). Vera blijkt de sfeermaker van de groep: ze spreekt openhartig Tsjechen aan en laat Erik en Karin tot tranen toe lachen. Als we hier nog maar terug mogen komen... Bij het hotel drinken we nog wat en gaan dan slapen.

Zondag 28-7

29°C zonnig
Marco en Arthur in de kanoVertrek is vandaag om 10 uur, dus we slapen tot 9:00 uit. Na het ontbijt krijgen we kano-theorie in het bronbad. Goed te doen. Als tijdverdrijf doen we een potje kano-waterpolo. In een gevecht om de bal met Marco L. ben ik iets te fanatiek, en sla om. Lekker, zo'n nat pak, maar het droogt snel genoeg met dit weer. We gaan met de mountainbikes naar Dvur Králové, waar de bagage en de kano's heengebracht te zijn. Het is warm en zonnig, dus we kunnen ons eerst goed invetten. De 3 VanDammen gaan natuurlijk bij elkaar in een canadese kajak, wat in eerst instantie wel wat heen-en-weer geschreeuw oplevert tussen stuurman-Erik, uitkijk-Arthur en niet-roeier-Marco.
Radek leidt de kanotochtHet is wel een leuke tocht, met stroomversnellinkjes, rotsen en takken. We lunchen halverwege op een grasveld, heerlijk in de zon. In het vervolg van de tocht komen Marco L., Sharon en Corine nog een keer scheef op een tak terecht, waarna Marco water maakt en de boot genadeloos zinkt. Erg vermakelijk voor de rest. Aan het eind spoort Radek ons aan tot een eindsprint en 'Los VanDammos' weten zelfs te winnen. Bij Kuks stappen we uit en wandelen door veld en bos richting het station. Erg warm, zo'n 25 minuten. We komen langs het schitterende kasteelje Kuks Hermanice, maar we hebben helaas te veel haast om de trein te halen. De treinen in Tsjechië zijn trouwens nog redelijk modern. Bij Station Bílá Tremesná stappen we uit en wandelen naar het hotel. Daar eten we ook, we drinken nog een biertje, maar gaan al tegen 23:00 slapen.

Maandag 29-7

31°C zonnig
Ondergelopen steengroeveVandaag gaan we met de bus naar een oude, ondergelopen steengroeve in Nová Paka. Verscheidene mensen vinden het helemaal niet vervelend dat we niet meer gaan mountainbiken... Het is perfect zwemweer, en na wat snorkel-theorie zwemmen de meesten eerst naar een zonnig vlot midden in het meer. Op een gegeven moment is mijn groepje toch ook aan de beurt om in de praktijk te leren snorkelen. Het ademen onder water lijkt even lastig, tegen je intuďtie in, maar het went snel. De hoekduik gaat ook goed. Arthur klaar voor de duikNa de lunch krijgen we een korte uitleg over het duiken met gasflessen, de tekens onder water en 'klaren' (luchtdruk binnen en buiten je oor gelijk maken). Je wordt één-op-één begeleid door de instructeurs bij het duiken. Na me in een strak en koud wetsuit te hebben gehesen, mag ook ik de duik maken. Eerst even wennen en rustig ademhalen, daarna echt duiken. Aan de schaduwkant van het meer valt weinig te zien, behalve dan de rechte hoeken in het uitgehouwen steen; uiteindelijk kom ik tot zo'n 7 meter diepte. Sommigen hebben meer 'geluk' en zien snoeken voorbij zwemmen. Na afloop snorkelen Marco en ik nog naar het vlot, waar Marco onder duikt en zo Corine en Sharon van onderen 'verrast'. Eind van de middag haalt de bus ons weer op. Dineren in het dorpIn het hotel douchen we en gaan weer met de campinggasten naar het dorpsrestaurantje. Ronald en Sharon zijn er ook bij, en de andere hotelgasten uit onze groep zitten al binnen, dus het restaurant heeft het druk! Na eerst nog twee mensen van een tafeltje te hebben weggekeken, hebben we zelfs twee buitentafels bemachtigd. Het eten is weer prima, evenals de heerlijke choco-kaneel-cappuccino na afloop. De tocht door de velden richting hotel is weer mooi; donker, heldere lucht en lekker warm nog. We zitten nog een poosje op het terras, het bier is nog niet op, net zo min als de gespreksstof.

Dinsdag 30-7

27°C half zon/half bewolkt
Op weg naar de topVandaag gaan we de Snezka ('Sneeuwkop') beklimmen. Na een uurtje in de bus bevinden we ons halverwege de berg, op ca 800 m. De Snezka is de hoogste berg van Tsjechië (1602m). Ze ligt in het Reuzengebergte, en wordt dus ook bewaakt door de reus 'Krkonose'. De wandeling begint meteen met een pittige beklimming door de bossen; de wandelschoenen bewijzen wederom een goede dienst. Halverwege regent het ietsje, maar dat houdt gelukkig snel op. Er gaat trouwens ook een stoeltjeslift naar de top, maar wij hebben tijdens de wandeling lekker de tijd om met elkaar te praten. Het laatste stuk gaat wel stilzwijgend, want dat is een behoorlijk lang en steil pad met traptreden. Eenmaal op de top, is goed te zien dat dat inderdaad het hoogste punt is. Uiteindelijk zijn we (slechts) in ruim 2 uur bovengekomen (ca 8 km lengte). We lunchen en gaan ook nog op de foto met de beschermreus van het gebergte. Met beschermreus \'Krkonose\'De terugweg is zeer gevariëerd: eerst een heel ruig rotspad omlaag, daarna over lange loopbruggen door een moeras. Na een stop met ijsje bij een authentiek Tsjechisch berghotel komt het mooiste gedeelte van de terugtocht: een schitterend begroeide rotshelling aan de zonnekant, met diep in het dal een klaterend beekje, dat de Elbe (of Labe) blijkt te zijn. Het is een lange tocht over rotspaden, maar schitterend groen en met heerlijk weer. beekje de ElbeAls we aan het eind van het rotspad zijn, vinden de meesten het wel genoeg, maar dan moeten we nog flink wat kilometers over de weg, overigens wel langs de (hier nog glasheldere) Elbe. Uiteindelijk hebben we meer dan 20 kilometer gelopen als we om 17:15 de bussenstandplaats bereiken. In Tsjechië mogen bussen namelijk alleen op deze speciale stopplaatsen parkeren, om elders drukte langs de wegen te vermijden. Eenmaal terug bij het hotel, douchen we en gaan natuurlijk weer in het dorpsrestaurant eten. Daar loopt een lief klein katje rond, dat zonder schroom tafels opspringt om mee te eten. Zo leren we dat beide Marco's gek zijn op katjes, Christa hard kan gillen, en Ans goed met katten kan smijten. Terug bij het hotel willen we nog wat drinken, maar het bier blijkt op (!). Dan maar een gin-tonic, die door de andere Van Dammen overigens niet zo gewaardeerd wordt, en voor de meeste dames 'bila vino' (sladke of süss).

Woensdag 31-7

31°C zonnig
steegje nabij de burchtVandaag al om 6:30 op, aankleden en opfrissen, en om 7:00 de bus in, waar we het ontbijt krijgen. Naast een stel luid met MP3-man meekwelende kinderen, en met z'n zessen op vijf busstoelen duurt de twee uur naar Praag toch wel lang... Maar goed, we komen er, en krijgen van Mieke te horen dat we haar en d'r zonnebloem moeten volgen. We krijgen als eerste de wisseling van wacht bij de burcht te zien, die overigens niet authentiek blijkt, maar in de jaren '80 ingesteld als soort imitatie van Londen. De St.Vitus kathedraal is groot!; het heeft het langste schip van Europa. Via wat kleine straatjes bereiken we een mooi uitzichtpunt over Praag. Dure appartementen-wijken, kantoren in de verte, her-en-der ambassades en natuurlijk de Moldau met de diverse bruggen bepalen het stadsbeeld. We zien ook nog 4 muzikanten die ongelooflijk mooi spelen, echt geen amateurs meer. Joop koopt zelfs een cd van ze (toch nog ruim 10 Euro). de 4 muzikanten
Via de Karelsbrug betreden we, met nog honderden andere toeristen, de andere helft van Praag. Halverwege wil iedereen nog een beeld aanraken; dat zou geluk brengen. Nuchtere Arthur doet natuurlijk niet mee. Om 12:00 kijken we hoe het astronomisch uurwerk afgaat; mooi uurwerk, maar het mechanisme is weinig indrukwekkend. Ietsje verder bereiken we het uiteinde van 'de Praagse Champs Elysées', met aan het andere uiteinde het nationaal museum. Na het magere bus-ontbijt heeft iedereen razende honger, en gaan we eerst lekker pizza eten. Daarna splitst de groep zich, en gaan Erik, Marco, Corine en ik de stad nog wat verder verkennen. De goedkope prijzen in Tsjechië kun je trouwens wel vergeten, cds kosten hier gewoon 20 Euro. Na wat gedwaal lopen we een stuk langs de rivier en begeven ons dan weer naar het beeld voor het nationaal museum waar we afgesproken hebben. Het is enorm warm nu, dus we halen nog wat fris in een supermarktje. Onderweg zien we ook nog een groot congrescentrum, bewaakt door tanks, barricades en gewapende 24-uurs patrouilles. de Praagse \'Champs Elysées\'Het blijkt dat vandaaruit een radiostation uitzendt voor de internationale (navo?) strijdkrachten. Als de groep compleet is, lopen we naar de bus, die ons Praag weer uitbrengt. Na een slaperige terugrit, met zelfs wat regen onderweg, komen we weer bij het hotel. Ik wil nog een uitzichtsfoto van het hotel, en wandel de omgekeerde route van vorige week donderdag. In de verte blijft het een beetje onweren, maar het blijft hier droog. 's avonds in het dorpsrestaurantje gaan we gedurfd buiten zitten, maar prompt na het hoofdgerecht begint het te druppelen, dus we vluchten naar binnen. Na de koffie is de terugwandeling gelukkig weer droog. Het bier is weer aangevuld, dus we kunnen nog wat naborrelen bij het hotel.

Donderdag 1-8

26°C soms wat drupjes
Marco op de touwenVandaag is de laatste dag, we hebben nog wel een uur nodig om de hele kamer leeg te ruimen en tassen in te pakken. Tussendoor ook nog ontbijten, maar de activiteiten beginnen toch pas om 10:30. We blijven bij het hotel, en gaan diverse behendigheidsspelletjes doen. De groep wordt in tweëen gesplitst, zodat de twee groepen tegen elkaar op kunnen strijden. We starten met een autoband die van een hoge paal af moet, zonder de paal te raken. Met de lange mensen uit de groep (Marco, Ronald en Arthur) is dit snel gefixt. Vervolgens moeten stapels bierkratjes over een parcours rondgelopen worden; hierbij zijn we iets minder fortuinlijk. Daarna moeten geblinddoekt bekertjes water heen-en-weer gelopen worden. Eindelijk wat meer survival-karakter krijgen we bij twee touwen die over een zompig bosvennetje zijn gespannen. Van kano wisselenNiemand valt erin: goed voor de score, minder voor het vermaak. Daarna een apart spel, waarbij ieder teamlid door een soort spinnenweb geloodst moet worden, natuurlijk zonder de touwen te raken. Het laatste succes boeken we bij het 'wissel-van-kano'-spelletje, waar weer iedereen droog blijft. Een goed werkende techniek bleek te zijn om eerst de ene persoon op de andere kano te laten zitten, waarna de ander ook van kano wisselt. De spelleiding maakt zich er gemakkelijk vanaf door de twee groepen gelijk te laten eindigen, maar we hebben ons in ieder geval vermaakt. Tijdens de afsluitende barbeque begint het iets te regenen, dus zonder al te veel moeite stappen we rond 21 uur de bus in, op weg naar huis.

Vrijdag 2-8

Op de terugweg wordt de waardeloze film 'Spy Kids' vertoond, dus om 22:30 lig ik al te slapen; op zich positief natuurlijk. Tegen 6:30 schampt een inhalende BMW de linkerkant van de bus, gelukkig blijven beide voertuigen onder controle en kunnen we doorrijden naar een wegrestaurant, toevallig een paar 100 meter verderop. Terwijl de chauffeurs schadepapieren invullen, hebben wij een vroeg ontbijt. De 'westeuropese prijzen' zijn weer even slikken trouwens.
Na een paar uurtjes bereiken we Weert, waar alle reizigers al snel hun eigen weg vinden.

Conclusie: outdooren is leuk, Tsjechië is mooi, en een groepsreis is voor herhaling vatbaar.